ลับเลื่อยเภสัชกร
ภก.ศุภรักษ์ ศุภเอม
ผมว่าในวีชาชีพเภสัชกรรม
ของเรา มีเภสัชกรรุ่นพี่จำนวนมาก
ที่รู้สึกกลัวว่าความรู้ทางวิชาการจะด้อยกว่า เภสัชกรรุ่นน้อง หรือ
พวกเด็กรุ่นใหม่ ในทางตรงกันข้ามกับวิชาชีพเวชกรรมหรือ
พวกแพทย์ มีแพทย์อาวุโสมากมาย ที่ฉลาดกว่า มีความรู้มากกว่า มีความชำนาญมากกว่า แพทย์รุ่นน้อง หรือ
แพทย์จบใหม่อย่างเทียบไม่ติด
ผมคิดว่ามันแปลกมาที่เภสัชกร
อย่างพวกเรา หลายคนที่อายุมาก หรือ
เริ่มจะแก่แล้ว ดูเหมือนว่าความรู้ทางวิชาการจะด้อยกว่า น้องเภสัชกรจบใหม่ ผมเองก็จัดว่าเป็นเภสัชกรอาวุโสอายุปีนี้
ก็ 43 ปี แล้ว คิดว่าความรู้ทางวิชาการไม่ด้อยกว่าเภสัชกรจบใหม่แน่นอน
ทำไมผมทำได้ล่ะ จริงๆ แล้ว
ผมมีจำนวนชั่วโมงทำงาน มากกว่าเภสัชกร
จบใหม่หลายสิบเท่า ผมเจอเคสผู้ป่วยที่น่าสนใจมากมาย ผมอ่านงานวิจัยด้านเภสัชกรรม นับ 1000 paper ผมได้ลองทำวิจัยด้านเภสัชกรรมมาแล้วหลายชิ้นงาน
ผมว่าเภสัชกรที่อาวุโสมากกว่าได้เปรียบเรื่องเวลาและประสบการณ์
หากเภสัชกรใช้เวลาในการศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม
หรือไปเรียนต่อปริญญาโท ปริญญาเอกและแสวงหาประสบการณ์ที่หลายหลาย น่าจะทำให้เภสัชกรรุ่นพี่มีความรู้และทักษะด้านวิชาชีพเหนือกว่าเภสัชกรรุ่นน้องจบใหม่แน่นอน
พวกเรามาลับเลื่อยของเราให้คมยิ่งขึ้นกันเถอะครับ โปรดติดตามตอนต่อไป ครับ ว่าเภสัชกรจะมีความรู้มากขึ้น ทักษะดีขึ้น ทุกวันได้อย่างไร จึงเป็นที่มา ของบทความชุด ลับเลื่อยเภสัชกร
น่ะครับ .... แล้วเจอกันครับ....
การที่เภสัชกร
จะเก่งขึ้น ฉลาดขึ้นอย่างต่อเนื่องนั้น
มันคงเริ่มจากการมีจุดเปลี่ยนก่อน มันเป็นจุดที่ว่า ตอนนั้น เราไม่อยากเหมือนเดิมเราอยากเก่งขึ้น ในครั้งแรก ปี 2538 ที่ผมคิดว่าตนเองต้องเก่งขึ้นนั้นเกิดจาก
คนไข้กินยาฆ่าแมลงมา โทรปรึกษาเภสัชกรว่า
จะช่วยชีวิตคนไข้รายนี้ได้อย่างไร วินาทีนั้น
ผมรู้ทันทีว่าเวลาว่างของผมต้องไม่ใช่การออกไปกินเหล้า ไปตกปลา ไปโยนโบว์ลิ่ง แค่นั้น ใช่เวลาว่างผมต้องอ่านหนังสือ
และมีความรู้พอที่จะช่วยชีวิตผู้ป่วยได้
ในตอนนั้น
ผมจะไม่เอาเวลาว่างไปทำแต่เรื่องไร้สาระอย่างเดียวไม่ได้แล้วผมต้องเปลี่ยนใช่แล้วผมต้องเรียนรู้
ผมได้เดินเข้าไปในอำเภอไปดูว่ายาฆ่าแมลงที่ขายตามร้านค้ามันมีอะไรบ้างยี่ห้อนี้
ตัวสารเคมี หรือ ตัวยาสำคัญมันคืออะไร
ยาต้านพิษมันคืออะไร ผมต้องแยกแยะ สารกลุ่มออแกนโนฟอสเฟต สารคาร์บาเมท
และ พาราควอท และไม่กี่เดือนต่อมา
เจอชาวบ้านอีกรายกินยาฆ่าแมลงมา
คราวนี้มั่นใจในความรู้มาก
เดินไปดูคนไข้ ที่ ER
ดูการทำงานของแพทย์
ไปด้วยหนนี้ คนไข้รอดครับ จุดเริ่มต้น
ของผมก็คือผมอยากจะช่วยชีวิตผู้ป่วยจริงๆ
ดังนั้นเภสัชกรต้องแม่วิชาการ
ดังนั้น การศึกษาเรียนรู้ด้วยตนเองสำคัญมาก แต่ก้าวแรก คือ ความอยากจะเรียนรู้พัฒนาตนเอง
ต่อมาก็เป็น การศึกษาด้วยตนเอง นับจากปี
2539 ถือเป็นปีแรกที่ผม เริ่มลับเลื่อย ของผมครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น